Geçtiğimiz hafta 1 Eylül Dünya Barış günü nedeniyle savaş coğrafyasındaydık.Golan tepelerindeki durumu görünce Lübnan ve Ortadoğu’yu bir kez daha düşündük. 
 

Bu arada Lübnan'a asker gönderme tezkeresi de Parlamentomuzdan geçti. 
 

Ancak politik muhalefet etme ve slogan düzeyinde yapılan tartışmalar, ülkemize verdiği zarar göz ardı edilerek hala sürüyor. 
 

Aslında ülke olarak bu tarz sığ ve at gözlüklerinden bakılarak yapılan tartışmalara alışığız.  
 

Akıl siyaseti yerine duygu siyaseti yapma geçmişten beri ülkemizin yumuşak karnı. Dış politika üzerinden iç politika üretme ve muhalefet etme anlayışından bir türlü vazgeçemedik. 
 

Oysa ki, siyasal bir karar olan Lübnan'a asker gönderme Türk dış politikası ve özellikle de Ortadoğu politikası açısından önemli bir dönüm noktası. 
 

Bir kere ülkemiz bölgeye yönelik her türlü senaryonun içinde seyirci olarak değil, ulusal çıkarları doğrultusunda aktif bir oyuncu olarak yer alacağını tüm dünyaya gösterdi. 
 

Diğer taraftan Türk askeri 88 yıldan sonra Ortadoğu topraklarında olacak. Dört asır boyunca bölgeyi yöneten, bölgeyi tehdit ve saldırılara karşı koruyan Türkiye, tarihten gelen bu bağ ve sorumluluğuna yakışan bir karar almıştır. 
 

Bunu, 1 Eylül Dünya Barış Günü sebebiyle Suriye'ye yaptığımız ziyarette bir kez daha anladım.  
 

HAK-İŞ olarak kalabalık bir heyetle 30 Ağustos-3 Eylül 2006 tarihleri arasında Suriye’ye bir barış ziyareti gerçekleştirdik. Bölge barışına yönelik mesajlar verdik, işgal  politikalarını savaş coğrafyasında protesto ettik. 
 

Suriyeli sendikacılar ile halk tarafından büyük ilgi ve sevgi ile karşılandık. 
 

Yaptığımız ortak basın toplantısında Suriye İşçi Sendikaları Federasyonu Başkanı Şaban Aziz, Türk Hükümetinin ve Hak-İş’in duruşunu, bölgeye yönelik girişimlerini takdir ettiklerini, ülkemizin bölgede barış yönünde öncülük yapması gerektiğini dile getirdi. Şaban’ın sözleri Türkiye’nin bölge ülkeleri için hala çok önemli yere sahip olduğunun da göstergesiydi.  
 

Bu anlamlı ziyaret sırasında görme fırsatı bulduğum Golan tepeleri ile Suriye-İsrail sınırındaki eski savaş alanı Kunaytıra oldukça ibret vericiydi. 
 

İsrail’in 1973 yılında yaptığı saldırılarla yerle bir olan Kunaytıra tamamıyla terkedilmiş durumdaydı. İnsanlık dışı saldırının izlerini hala taşıyordu.  
 

Güney Lübnan, Sayda, Sur’u düşündüm. İsrail’in saldırdığı her yere aynı modeli uyguladığını anladım. 33 yıl sonra bu şehirleri de Kunaytıra gibi görmemek için üzerimize düşen sorumluluğu yerine getirme girişimlerimiz devam etmeli. 
 

*** 
 

2006 yılı Türkiye İlerleme Raporu Taslağı Avrupa Parlamentosu(AP) Dışişleri Komisyonu'nda 4 Eylül 2006’da kabul edildi.  
 

Rapor ve Türkiye aleyhine oldukça sert ifadelerin yer aldığı değişiklik önergeleriyle eklenen hususlar ülkemizde büyük yankı uyandırdı. 
 

Oldukça hassas konularda “siyasi dayatma” niteliği taşıyan yönleriyle Rapor nesnellikten uzak bir yapıda.  
 

Türkiye’nin AB’ye katılım sürecini diplomatik “taviz” süreci sanan AP’ye, bunun aksini birilerinin anlatması gerekiyor. 
 

Peki bu birileri kim? 
 

Dikkatinizi çekmiştir. AB’de Türkiye ile ilgili herhangi bir gelişme olduğunda ilk Joost Lagendijk adını ve AP adına açıklamalarını duyuyoruz. Bunun nedeni, Lagendijk’in AB-Türkiye Karma Parlamento Komisyonu (KPK) Eş Başkanı olması.  
 

Ya bizim KPK’mız ve Eş Başkanımız nerede?  
 

AB ilişkilerinde bir halka kayıp. Bir an önce kayıp halkanın adının konması gerekiyor. 
 

Türk STK’ları ne güne duruyor?  
 

Komplekslerimizi aşarak ülkemizin eksiklerini, varsa defolarını eleştirelim. Ama AB’nin çelişkilerini, ayıplarını ortaya serecek bir çeteleyi de yüzlerine vuralım. Verheugen’ın “masada bir şey kalmadı” sözünü hatırlatalım.